In deze inspiratie worden film tips gedeeld. Ze zijn goed om diepgaande emoties te verkennen, specifiek gericht op verlies en rouw. Deze films bieden meer dan alleen vermaak; ze geven ons inzicht in de complexe reis van verdriet, de zoektocht naar betekenis en de manieren waarop we leren omgaan met verlies. In deze aangrijpende films word op een gevoelige en indringende manier omgaan met het thema rouw. Of je nu op zoek bent naar troost, herkenning of een nieuw perspectief, hier vind je een selectie van films die je raken en aan het denken zetten. Veel kijkplezier!
THUNDER ROAD
13 minuten acute rouw. Een filmtip van Mathias Sercu.
Thunder Road is een korte komediedrama film geschreven, geregisseerd en gespeeld door Jim Cummings.
Cummings schreef de film in een periode van twee maanden tijdens het pendelen naar zijn werk in CollegeHumor. Hij financierde de kortfilm door zijn trouwring te verkopen. De kortfilm ging in 2016 in première op het Sundance Film Festival, waar hij meteen de Short Film Grand Jury Price won. De jury noemde het een mini-meesterwerk op vlak van schrijven, regisseren en acteren. Er volgden daarna nog heel wat meer prijzen voor beste acteerprestatie en verhaallijn op verscheidene filmfestivals. En dat verbaast niet. De aantrekkingskracht van de film zit in de unieke combinatie van straf vakmanschap en emotionele storytelling over een thema dat aandacht verdient.
De plot van de kortfilm is eenvoudig: tijdens de uitvaart van zijn moeder gaat politieagent Arnaud naar voor om zijn lofrede voor zijn moeder te geven. Ondanks dit simpele opzet ontvouwt zich een ongelooflijke tour-de-force. En gelukkig maar, want afscheid nemen is nooit zo eenvoudig als het plot doet vermoeden.
Een lofrede houden op het kwetsbaarste moment in je leven is verre van eenvoudig. Je wordt geconfronteerd met wat en wie niet meer is en nooit meer zal zijn. Dat vormgeven in woorden tijdens een speech is een krachttoer zonder weerga. Net door de ontzettend rauwige complexiteit daarvan te tonen, is deze kortfilm zo krachtig.
Doordat de film in één shot is opgenomen word je als kijker meegezogen in de emotionele zoektocht van het hoofdpersonage. De camera neemt je in 1 lange take mee van achterin de kerk naar het altaar met Arnaud en zijn chaotische geestelijke toestand in de focus. Je zit als het ware mee op de uitvaart. Je ziet een man op de rand van een zenuwinzinking, geplaagd door heel wat ‘mentale issues’, in acute rouw, en in de onmogelijkheid om zijn emoties te uiten. Hij spreekt over zijn moeder op een warme manier, uit spijt over hoe hij haar behandelde, worstelt en huilt.
Tot zijn emoties opbouwen en hij meteen weer in het gelid komt, zijn emoties onderdrukt en aangeeft dat alles goed gaat. Als publiek zie je hem zoeken, zijn onmacht verwoorden, daarin falen, weer proberen, in immense verdriet. Ogenschijnlijk vreemd en tegelijk heel puur wordt het wanneer hij het favoriete lied van zijn moeder brengt: Thunder Road van Bruce Springsteen. Hij zingt het onder begeleiding van de roze radio van zijn dochter, en brengt ook een hele choreografie. Vreemd, zelfs lachwekkend, zou je kunnen denken om dat te doen op een begrafenis, maar ook zo passend, want zijn moeder was directeur van een dansschool.
De film schommelt feilloos doorheen de genres tragedie en komedie, beide elkaar versterkend. Als publiek slinger je tussen beiden genres mee. Je voelt mee, je ziet het ongemak: het gewroet met het afscheid enerzijds maar ook met heel wat andere issues die je ergens voelt hangen anderzijds (in de blikken naar de vrouw vooraan, in de afstand en nabijheid tussen Arnaud en zijn dochter). Jim Cummings slaagt erin om de film tegelijk entertainend en oncomfortabel te maken. Je lacht en huilt terwijl de wereld van de protagonist in elkaar stort. Het is humor met een groot hart: warm en empathisch. De acteerprestatie van Jim Cummings is daarenboven voortreffelijk. De monoloog en de dans/zangperformance hebben beide een ongelooflijke timing, en virtuositeit in zich. Elke pauze, elke beweging, elke gezichtsuitdrukking, elk woord is perfect getimed. Een tour-de-force die ode brengt aan de krachttoer dat rouwen is.
If anything happens I love you.
Een handgetekende, met Oscar bekroonde, animatiekortfilm om u tegen te zeggen door Michael Govier en Will McCormack.
In de nasleep van een tragedie – een schietpartij op een Amerikaanse school – volgen we twee rouwende ouders die hun weg zoeken door de emotionele leegte die het verlies van hun kind met zich meebrengt. Wat zij niet onder woorden kunnen brengen, beleven wij mee met hun schaduw. Pijnlijk mooi en rakend echt komen deze beelden tot leven. If Anything happens I love you draagt het in de states alom aanwezig sociale probleem van wapengeweld met zich mee en laat bovenal voelen hoe zo een onmetelijk groot verdriet van het verlies van een kind, geliefden in eerste instantie uit elkaar kan drijven én dat verdriet en rouw zijn eigen tijd neemt en weg aflegt.
Deze nog geen 15 minuten durende animatie slaagt erin om een hartverscheurend proces dat wel eens levenslang aanwezig kan blijven prachtig te omarmen. Iets wat vele twee uur durende films enkel pogen. De film toont de tijdslijn van de familie achterstevoren en start met de weergave van pijn en verdriet. De oorzaak van deze emoties wordt pas tijdens de laatste minuten van dit drama onthuld. Hierdoor word je onmiddellijk mee in de beleving van de ouders getrokken.
Wat deze film zo uniek maakt vergeleken met andere kortfilms, is zijn eenvoud. De regisseurs kiezen ervoor om net door de eenvoud in de tekeningen en de kleuren de aandacht te leggen op het probleem van wapengeweld en de moeilijke weg van rouw en verdriet . De hele animatie is met de hand getekend op een simplistische, bijna gekrabbelde en ietswat ruwe manier waardoor enkel het essentiële overblijft. Ook de gebruikte kleuren zijn minimaal- hoofdzakelijk grijs, zwart en aardtinten. Hierdoor wordt de leegte en depressie van de ouders, die midden in hun verwerking staan, nog extra weergegeven. Het zet ook de grimmige sfeer dat wapengeweld teweegbrengt op de (Amerikaanse) maatschappij extra in de verf. Levendige kleuren werden enkel gebruikt om de mooie herinneringen van de ouders met hun dochter weer te geven. Ze tonen pijnlijk rakend aan hoeveel vreugde en zin zij aan hun bestaan gaf en hoe dit gezin zomaar uiteenspatte.
Er werd nog één enkele andere keer kleur gebruikt: bij de Amerikaanse vlag boven de ingang van de school, waar de dochter het leven werd ontnomen. Deze gekleurde vlag schreeuwt bijna: ‘ kijk dit is wat er binnen de Amerikaanse maatschappij gebeurt. Wie- welke politieke partijgaat daar iets aan doen en wanneer gaat dit stoppen? ” De keuze om geen woorden en kleur te gebruiken om alleen heel welomlijnd kleur te gebruiken, en om op een bepaalde manier te tekenen, laat de leegte en ook doodsangst veel meer voelen dan eender welke dialoog hier ook maar voor zou kunnen worden gebruikt. Ook de gecomponeerde muziek draagt bij aan het gevoel van grote leegte. Enkel bij de mooie herinneringen aan de dochter wordt het levendige en mooie 1950 van King Princess gebruikt wat het verschil tussen hun leven toen en nu extra in de verf zet. De eenvoud van If Anything Happens I Love You staat in groot contrast tot de waaier aan emoties die het achterlaat. Een parel die nog een hele tijd blijft nazinderen.
IF ANYTHING HAPPENS I LOVE YOU
Regie: Michael Govier, Will McCormack
Scenario: Michael Govier, Will
McCormack
Muziek: gecomponeerd door Lindsay
Marcus
Cast: Peter Ettinger & Muneer Lyati
Productie: Oh Good Productions,
Gilbert Films
Distributie: Netflix
Prijzen: Oscar voor beste korte
animatiefilm
Pieces of a Woman
Pieces of a Woman is een aangrijpend drama van de Hongaarse regisseur Kornél Mundruczó, die met deze film zijn Engelstalige debuut maakt.
Het scenario, geschreven door Mundruczó’s vrouw, Kata Wéber, is gebaseerd op hun eigen ervaring van verlies, aangevuld met verhalen van anderen die soortgelijke tragedies hebben meegemaakt. De film toont een verpletterende Vanessa Kirby als Martha, wiens vertolking haar terecht een Oscar opleverde. Ook Shia LaBeouf als Sean en Ellen Burstyn als Elizabeth, Martha’s moeder, leveren indrukwekkende prestaties. Molly Parker raakt eveneens als de vroedvrouw Eva Woodward.
De film opent met een intense, twintig minuten durende bevallingsscène, volledig in één take gefilmd. Dit brengt de kijker direct dicht bij de personages en hun ervaringen. De scène vangt alles: de weeën, Martha’s pijn, de liefde tussen het koppel en de paniek wanneer het hartje van de baby niet op snelheid komt. De vreugde bij het horen van het eerste gehuil van de pasgeborene slaat om in hartverscheurende paniek wanneer de baby blauw ziet en de vroedvrouw alarm slaat. Het scherm wordt zwart en de titel “Pieces of a Woman” verschijnt.
Het verhaal, dat start op 17 september en eindigt op 3 april, volgt Martha’s isolement en haar moeizame relatie met Sean en haar familie na het verlies van hun dochter. Martha’s manier om met haar verlies om te gaan, haar obsessie met appels en haar pogingen om de appelpitten te laten kiemen, contrasteren sterk met Sean’s openlijke verdriet en zijn behoefte aan menselijke connectie, wat leidt tot vervreemding en uiteindelijk een affaire met Martha’s nicht.
Elizabeth, Martha’s moeder, begint een rechtszaak tegen de vroedvrouw, wat haar manier is om met het verlies om te gaan en haar rouwproces te starten. De film wisselt tussen tijdsprongen en toont de voortgang van een brug die Sean aan het bouwen is, symbolisch voor de hoop dat alles weer goed komt als de brug klaar is. Tijdens een ontroerende climax, waarin Martha voor het eerst haar emoties uit, besluit ze haar eigen weg te zoeken in haar rouwproces, wat leidt tot een breuk met Sean. Elizabeth dwingt Sean om weg te gaan, wat Martha de ruimte geeft om haar eigen rouw te verwerken. Tijdens de rechtszaak blijkt dat de vroedvrouw alles deed wat binnen haar macht lag om de baby te redden. Martha’s getuigenis over haar dochter, die naar appeltjes rook, onthult haar diepe band met haar verloren kind. Uiteindelijk bedankt Martha de vroedvrouw en realiseert ze zich dat de rechtszaak niets zal veranderen aan het verlies van haar dochter.
Dit moment markeert een kentering voor alle betrokkenen. De film eindigt met een ontroerende scène waarin Martha afscheid neemt van Yvette (haar dochter) door haar as uit te strooien boven een meer, en een glimp van de toekomst toont een gelukkig meisje in een appelboomgaard. De prachtige muziek van Howard Shore ondersteunt de emotionele reis van de personages en voegt een extra laag diepte toe aan de film. Pieces of a Woman is een krachtig en gevoelig portret van verlies en rouw, en hoe ieder individu zijn eigen weg vindt na een tragedie. Het is een film die blijft resoneren en diepe indruk maakt.
PIECES OF A WOMAN
Regie: Kornél Mundruczó
Scenario: Kata Wéber
Cast: Vanessa Kirby, Shia LaBeouf, Ellen
Burstyn, Molly Parker, E.a.
Production company: Little Lamb, Bron
Studios, Proton Cinema, Creative Wealth
Media.
Executive producers: Martin Scorsese &
Sam Levinson
Distributie: Netflix
Prijzen: Oscar voor beste vrouwelijke
hoofdrol, Coppa Volpi voor beste actrice
ONTroerd Magazine
Een kringloop, een mallemolen, het leven is vanaf het prille begin soms alles tegelijk. Het magazine ONTroerd staat daarbij even stil en wil zo een rustpunt vormen. Allemaal via integere gesprekken met mensen die meerwaarde bieden. En ook met aandacht voor nieuwe rouwculturen en die andere benadering van de dood. Hoort daar een filosofie bij? Best wel. Omdat elk einde ergens een nieuw begin is.
